September… voor mij is het altijd een bijzondere maand.
De zomer probeert nog even vast te houden aan haar warme dagen, maar ergens voel je dat de herfst al voor de deur staat. De ochtenden worden frisser, de avonden korter en de natuur begint langzaam van kleur te veranderen.
In de bomen hangen de appels te wachten tot ze die mooie rode kleur krijgen. De peren kijken heerlijk rond tussen het groen en lijken bijna te zeggen: “Nog even en wij zijn aan de beurt.”
Ook de laatste zomerbloeiers geven nog één keer alles wat ze in zich hebben. Ze staan te stralen alsof ze weten dat hun seizoen bijna voorbij is. Nog één keer de bijen lokken, nog één keer kleur brengen in de tuin… en daarna mogen ze loslaten.
En misschien is dat wel één van de mooiste dingen aan de herfst.
Mijn favoriete seizoen
ben zelf jarig op 20 september. En vanaf dan voelt het voor mij alsof de herfst écht dichterbij komt.
Ik geniet er zo hard van.
Van bladeren die langzaam verkleuren en uiteindelijk dwarrelen naar de grond. Van de geur van vochtige aarde. Van paddenstoelen die plots overal verschijnen en de meest wonderlijke vormen aannemen.
En dan zijn er de egels die weer tevoorschijn komen en zich een weg banen door de tuin.
De herfst heeft zoveel in zijn mars. Je moet alleen even vertragen om het te zien.
De energie gaat naar beneden
Wat ik zo bijzonder vind aan deze periode, is wat er onder onze voeten gebeurt.
Veel planten trekken zich langzaam terug. De energie die tijdens de zomer volop naar de bladeren, bloemen en stengels ging, gaat nu steeds meer naar beneden: naar de wortels, knollen en ondergrondse delen van de plant.
De natuur lijkt zich terug te trekken om kracht op te slaan voor wat komen gaat. Een plant die ik daarbij echt een topplant vind, is smeerwortel. In de herfst zit er veel energie in de wortel en dan is dit ook het moment waarop de wortel traditioneel wordt geoogst voor allerlei toepassingen, bijvoorbeeld om er een zalf van te maken. Ik vind het fascinerend hoe de natuur eigenlijk zelf aangeeft wanneer iets klaar is om geoogst te worden. Je hoeft alleen maar te kijken, te voelen en te leren luisteren.
Een kleine kanttekening: smeerwortel is niet geschikt voor zomaar inwendig gebruik; bij gebruik op de huid is het verstandig om je goed te informeren over de juiste bereiding en toepassing.
September ruikt ook naar vlierbessen
September brengt natuurlijk nog iets lekkers mee: vlierbessen.
Normaal maak ik rond deze periode vlierbessensap. Maar dit jaar liep het een beetje anders. De bessen waren ontzettend snel rijp en laat ik nu net op reis zijn geweest! Daar sta je dan… geen vlierbessensap dit jaar. Eigenlijk past het wel bij iets wat me de laatste tijd steeds meer opvalt: de seizoenen lijken een beetje in de war.
Planten bloeien vroeger, bessen zijn sneller rijp, sommige dieren reageren anders dan we gewend zijn. Voor ons is dat soms gewoon jammer omdat we bijvoorbeeld een oogstmoment missen. Maar voor planten en dieren kan zo'n verandering veel moeilijker zijn. Alles in de natuur hangt met elkaar samen. Als één ding verandert, kan dat invloed hebben op zoveel andere dingen.
Misschien is dat wel een extra reden om dit jaar nog beter te kijken.
Niet alleen naar wat er verandert, maar ook naar wat we kunnen leren van de natuur.
Ook loslaten hoort bij de herfst
Onlangs ging ik naar een spirituele beurs. Ik vind het altijd bijzonder om daar rond te lopen. Er gebeuren soms dingen waarvan je denkt: tja… wat moet ik daar nu van denken?
Er was bijvoorbeeld een bloemenlezing. Soms is het best gek wat er allemaal uitkomt en vooral ook hoe sommige dingen worden verteld.
Maar toch blijf ik het interessant vinden.
Want of je nu volledig gelooft in het spirituele of er gewoon nieuwsgierig naar bent, het zet je soms aan het denken. Misschien past de herfst daar wel perfect bij. De herfst is eigenlijk één grote les in loslaten. De boom houdt zijn bladeren niet krampachtig vast. Wanneer het tijd is, laat hij ze vallen. De uitgebloeide bloem probeert niet opnieuw zomer te worden. De natuur verzet zich niet tegen het seizoen dat komt.
Ze laat los.
En misschien mogen wij dat soms ook wat meer doen. Loslaten wat niet meer bij ons past. Dankbaar zijn voor wat geweest is. En daarna opnieuw energie zoeken in de natuur, in rust, in kleine dingen.
Even naar buiten
Dus deze september wil ik extra genieten.
Van die laatste bloemen.
Van appels en peren.
Van de geur van aarde.
Van paddenstoelen die na een regenbui ineens tevoorschijn komen.
Van bladeren die langzaam hun kleur veranderen.
Van een egel die 's avonds door de tuin scharrelt.
Neem misschien ook gewoon van een kopje thee , terwijl ik naar buiten kijk en besef hoe bijzonder het eigenlijk is dat een seizoen langzaam plaatsmaakt voor het volgende.
September is geen afscheid van de zomer.
Het is een overgang.
Een maand waarin de natuur ons zachtjes vertelt:
“Je hoeft niet alles vast te houden. Soms is loslaten precies wat nodig is om opnieuw te kunnen groeien.”
En eerlijk?
Ik ben er helemaal klaar voor.
Laat de herfst maar komen.
Reactie plaatsen
Reacties