Blog

Omdat het bijna de dag van de overledenen is, nemen we een kijkje op het oudste kerkhof van België. Het ligt in het mooie Brugge, op de grens met Assebroek. Om het ontstaan ervan te begrijpen, moeten we even terugduiken in het verre verleden: naar het jaar 1784, toen het keizerlijke verdict werd ondertekend.​Daarin werd bepaald dat overledenen omwille van de hygiëne en volksgezondheid niet langer binnen de stadsmuren begraven mochten worden. Vroeger lag rond bijna elke kerk in Brugge en in zowat alle steden, een kerkhof. Maar door de snelle groei van de steden werd de ruimte te klein. Daarom kocht de stad Brugge in 1786 een groot stuk grond aan, net buiten de vestingsmuren.​Bij de opening van deze nieuwe begraafplaats in 1787 (die we ondertussen het Centrale Kerkhof of Oude Kerkhof van Brugge noemen) brak er een opstand uit. De Bruggelingen waren razend en verdrietig dat ze hun geliefden voortaan niet meer dicht bij zich in de binnenstad konden begraven. Het eerste graf werd geplaatst tijdens de opstand in 1787, maar door het protest duurde het nog ruim tien jaar voordat er echt regelmatig begrafenissen plaatsvonden. Pas rond 1804 tot 1810 kwam de werking echt op gang, met de eerste officiële begrafenisdienst in 1810.​De allereerste graven zijn ondertussen vrijwel allemaal verdwenen, want die waren gemaakt van zandgrond en houten plankjes. Toch kun je de sfeer van toen nog altijd voelen: het indrukwekkende hoofdgebouw en de karakteristieke entree staan er immers nog steeds.

Zondag was een beetje een speciale dag tijdens onze reis. De papa van de kindjes is voor een kwart Italiaans en zijn familie is afkomstig uit Lucca, een prachtige stad waar we dan ook zeker naartoe wilden. We besloten om de stad op een leuke manier te ontdekken en huurden elektrische fietsen om over de bekende vestigingsmuren van Lucca te rijden. Vooral voor de mama was die elektrische fiets een goede uitvinding, want fietsen is nu niet bepaald mijn favoriete bezigheid. Al moet ik toegeven dat de papa uiteindelijk nog het meeste gefietst heeft. Ik heb vooral rondgekeken, genoten van alles wat er rondom mij te zien was en natuurlijk foto’s gemaakt. Want ja, die foto’s moeten ook gemaakt worden.

Sommige steden bezoek je en denk je achteraf: mooi. Maar dan zijn er steden die iets met je doen. Siena was voor mij zo’n stad.

September… voor mij is het altijd een bijzondere maand.

​Na de hectiek van Rome lieten we de Eeuwige Stad achter ons en reden we richting Grosseto. Maar niet zonder een tussenstop in Tarquinia: een charmant dorpje doordrenkt van geschiedenis.

Daar vliegen we dan, hoog boven de wolken. Met de koptelefoon op en een vrolijke soundtrack op de achtergrond is de roadtrip door Italië officieel begonnen. Charles zit gezellig naast papa aan het raam, en ik heb de eer om naast Noah te zitten. Noah zit momenteel in zijn 'Kabouter Kwebbel-fase': stil zijn is simpelweg geen optie. Hij denkt dat er overal wifi is en dat ik zijn complete speelgoedkast in mijn handbagage heb gepropt. De laatste dertig minuten van de vlucht waren pittig en de verveling sloeg toe. Tijd om te landen op Rome Airport—genoemd naar de beroemde schilder Leonardo da Vinci, al hangt zijn 'Mona Lisa' natuurlijk in het Franse Louvre.

Een nieuwe dag is aangebroken! Tijd om ons klaar te maken voor een vers avontuur. Na een stevig ontbijt stapten we weer de auto in met als bestemming... Oxford! Wat gisteren geschiedenis was, is vandaag de toekomst. Oxford is precies zo'n stad waar historie en het moderne leven moeiteloos samenkomen. Je vindt er werkelijk van alles: studenten, toeristen en locals van alle leeftijden die samen genieten van de levendige sfeer. 

In de vroege ochtend vertrokken we richting de Shuttle in Frankrijk. Zo’n reuzentrein waar auto’s op gereden worden om in 30 minuten onder de Noordzee naar het Verenigd Koninkrijk te reizen. Als kind had ik altijd de rijkste fantasie; hoewel ik er toen nog nooit op had gezeten, droomde ik al over die tunnel onder water. Want dan moet je toch vissen zien zwemmen, niet? Haha, wat je als kind toch allemaal droomt!

De zomer is officieel begonnen! De dagen zijn lang, de temperaturen aangenaam en de tuin zit vol leven. Dé perfecte periode om de schermen even aan de kant te leggen en met de kinderen op ontdekkingstocht te gaan. En je hoeft er de straat niet eens voor uit. De warme temperaturen zorgen ervoor dat de planten in de tuin veel dorst hebben, voor de zomer bloeiers is het ideaal om zo'n mooie dagen te hebben. Alles wordt dor en droog maar weet één ding, de natuur hersteld zich altijd. Met een beetje hulp van ons wordt het weer tuin van je dromen.

Onze roadtrip start in het mooie, landelijke Reninge. Voor mij is dit niet zomaar een startpunt; het is de plek waar ik ben opgegroeid. Als kind speelde ik hier tussen de uitgestrekte velden. Een dorp waar de tijd in sommige straten heerlijk lijkt te hebben stilgestaan. Met de fiets raakte je overal, en mijn dagen vulden zich met de meest typische buitenavonturen: van varkens proberen te laten zitten tot het achternazitten van konijnen.​Maar vandaag lieten we de fietsen aan de kant. In de vroege ochtend stapten we de auto in, klaar om de Franse grens op te zoeken.

We lopen er dagelijks langs, vaak zonder er echt bij stil te staan. Wat we in de tuin soms haastig wegplukken onder het mom van 'onkruid', verbergt in werkelijkheid een enorme kracht. De natuur heeft namelijk voor bijna elk kwaaltje een slimme oplossing paraat. Planten en kruiden zijn niet zomaar groen dat de bodem bedekt; het zijn de oudste medicijnkastjes ter wereld.

De maand mei is begonnen en de natuur viert feest! De zon warmt de tegels op het terras op, de bloembedden staan vol felle kleuren en de appel-, peren- en kersenbomen zien eruit als grote, roze en witte suikerspinnen. Het is de perfecte maand om samen met je kinderen de tuin in te duiken.