Elke geur roept een herinnering op, elke bloem vertelt een eigen verhaal. Ergens tussen de geur van verse kruiden, het warme licht van kaarsen en de smaak van zelfgebakken cake, vind je een wereld vol alledaagse magie.
Op mijn blog neem ik je mee op ontdekkingsreis. Soms trekken we de wijde wereld in, op zoek naar verborgen parels over de grens, en soms blijven we juist dicht bij huis om de mooiste lokale plekjes te ontdekken. Want avontuur zit in de kleinste hoekjes.
Ik deel niet alleen mijn reizen, maar ook creatieve DIY-recepten, eeuwenoude plantengeheimen en eenvoudige rituelen die rust brengen in een drukke dag. Of je nu komt voor een flinke dosis reisinspiratie, om iets nieuws te leren, of gewoon om even te ontsnappen aan de dagelijkse hectiek: je bent welkom.
Met open hart, een nieuwsgierige blik en altijd een snufje kaneel.
Volg het pad en laat je verrassen. Welkom bij Ellie’s Forest.
We lopen er dagelijks langs, vaak zonder er echt bij stil te staan. Wat we in de tuin soms haastig wegplukken onder het mom van 'onkruid', verbergt in werkelijkheid een enorme kracht. De natuur heeft namelijk voor bijna elk kwaaltje een slimme oplossing paraat. Planten en kruiden zijn niet zomaar groen dat de bodem bedekt; het zijn de oudste medicijnkastjes ter wereld.
De maand mei is begonnen en de natuur viert feest! De zon warmt de tegels op het terras op, de bloembedden staan vol felle kleuren en de appel-, peren- en kersenbomen zien eruit als grote, roze en witte suikerspinnen. Het is de perfecte maand om samen met je kinderen de tuin in te duiken.
Maandag 11 mei: de handtassen werden gepakt, de trein op en weg waren we! Samen met mijn mama trok ik naar onze hoofdstad. Na een vlotte rit van 1u15 stonden we in het hartje van Brussel. De weersvoorspellingen beloofden niet veel goeds, maar de weergoden waren ons gunstig gezind. Tot laat in de middag scheen er een stralend zonnetje!
Soms heb je het gewoon even nodig: de auto in, muziek aan en de dagelijkse drukte achter je laten. Met mijn beste vriendinnen ruilde ik het mooie West-Vlaanderen in voor een rit van 2,5 uur richting het noorden. Onze bestemming? Het sfeervolle Maastricht.
Voor velen is het een hardnekkig onkruid dat zich overal tussen wringt. Maar wie beter kijkt, ziet iets anders: een tuin vol kleine zonnetjes. Paardenbloemen zijn misschien wel één van de meest onderschatte planten die er bestaan.
De lente staat bijna voor de deur. Je voelt het in de lucht, de dagen worden langer en in de tuin gebeurt er stilletjes iets moois. Onder de grond hebben bloembollen maandenlang gewacht op dit moment. En nu… staan ze klaar om één voor één naar boven te komen.
Wanneer november aanbreekt, verandert de natuur zichtbaar. De dagen worden korter, de lucht frisser en het ritme van het jaar vertraagt. In de traditionele volksgeneeskunde werd november gezien als een belangrijke overgangsmaand: een tijd om het lichaam te versterken, de longen te beschermen en de innerlijke warmte te bewaren voordat de winter echt aanvangt.
Eeuwenlang fluisterde men over planten die niet alleen genezen, maar ook betoveren. In middeleeuwse kruidentuinen werden ze gekoesterd door wijze vrouwen en dorpsgenezers, die hun kennis doorgaven van moeder op dochter. Voor velen waren deze kruiden onmisbaar in het dagelijks leven: salie om het huis te reinigen, rozemarijn om de lucht te zuiveren, bijvoet om dromen en visioenen op te roepen.
De laatste dag van onze reis begon vroeg heel vroeg. De wekker ging nog voor de zon op was, want we moesten aan de andere kant van Edinburgh zijn om de bus te nemen die ons een hele dag zou meenemen op avontuur door de Schotse Hooglanden. En niet zomaar een avontuur: we gingen op zoek naar de plekken waar Outlander werd opgenomen… en stiekem ook een beetje naar Jamie Fraser zelf.
De tweede dag begon met een stevig ontbijt in ons hotel, genoeg om ons voor te bereiden op een nieuwe dag vol stappen en ontdekkingen. Daarna namen we opnieuw de bus richting Edinburgh, klaar om verder te duiken in de sfeer van deze betoverende stad.
Onze eerste dag in Edinburgh begon met een stevige wandeling, bijna 20 kilometer door het hart van de stad. We besloten meteen goed te starten: met een klim naar het imposante kasteel van Edinburgh. Het kasteel ligt centraal in de stad, op een hoogte van zo’n 130 meter, met kliffen tot wel 80 meter diep. De trappen omhoog lieten zich voelen, maar het uitzicht en de sfeer maakten alles goed.
Afgelopen weekend plukte ik de laatste vijgen uit de tuin van mijn schoonouders. Kleine, ronde juweeltjes – hun schil glanzend paarsgroen in het namiddaglicht. Ze voelden zacht aan, net op het randje van rijp, en toen ik er eentje opensneed, kwam die typische geur vrij: een beetje honing, een beetje aarde, iets wat tegelijk zoet en diep ruikt.
