Lucca, bergen, watervallen en Volterra
Zondag was een beetje een speciale dag tijdens onze reis. De papa van de kindjes is voor een kwart Italiaans en zijn familie is afkomstig uit Lucca, een prachtige stad waar we dan ook zeker naartoe wilden. We besloten om de stad op een leuke manier te ontdekken en huurden elektrische fietsen om over de bekende vestigingsmuren van Lucca te rijden. Vooral voor de mama was die elektrische fiets een goede uitvinding, want fietsen is nu niet bepaald mijn favoriete bezigheid. Al moet ik toegeven dat de papa uiteindelijk nog het meeste gefietst heeft. Ik heb vooral rondgekeken, genoten van alles wat er rondom mij te zien was en natuurlijk foto’s gemaakt. Want ja, die foto’s moeten ook gemaakt worden.
Daarna trokken we het mooie centrum van Lucca in. Ik merkte meteen dat ik opnieuw iets had met de deuren en deurknoppen in deze stad. Bijna elke deur leek wel iets bijzonders te hebben. Oude klinken, prachtige details en deuren die je bijna doen afvragen wat er zich achter afspeelt. Ik kan het dan ook niet laten om ze te fotograferen. Achter iedere deur zit waarschijnlijk een familie, een leven en een verhaal dat je vanop straat helemaal niet kent. Misschien is dat wel net wat ik zo mooi vind aan oude steden. Je ziet alleen de buitenkant, maar achter al die muren zitten ontelbaar veel verhalen. Ik heb ondertussen dan ook een hele verzameling foto’s van verschillende deurklinken. Daar wil ik later nog een aparte blog over maken, want volgens mij verdienen die deuren hun eigen verhaal.
Na onze stevige wandeling door Lucca kregen we natuurlijk honger en gingen we iets eten op het bekende plein midden in de stad. En toen kreeg ik een briljant idee. Ik had wel zin in een heerlijke cocktail. En niet zomaar eentje, ik wilde er wel een grote. Op tafel stond een kaartje met een cocktail die er ontzettend lekker uitzag, dus die wilde ik toch eens proberen. Alleen hadden ze blijkbaar vergeten te vermelden voor hoeveel personen die cocktail bedoeld was. En ook de prijs stond er niet bepaald duidelijk bij.
Iedereen kreeg zijn drankje, maar mijn cocktail bleef maar weg. Tot ik na een tijdje iemand zag aankomen met een gigantische watermeloen. En ik bedoel echt gigantisch. Er zaten zelfs vier rietjes in. Die meneer kwam recht op mij af en ik dacht meteen: oh nee, die meent toch niet dat die voor mij is? Jawel hoor. Die enorme watermeloen was dus mijn cocktail. Ik kon er alleen maar om lachen. Na zeker de helft ervan op te hebben, vond ik het toch welletjes geweest. Zeker met die temperaturen voel je alcohol net iets sneller dan anders.
We hebben er heerlijk gegeten en genoten van het moment. Al is met kinderen op restaurant gaan soms een avontuur op zich. De boel een beetje op stelten zetten, morsen op hun kleren, iets laten vallen of gewoon voortdurend aan je oren zagen om naar huis te mogen. En dan noemen ze dat een ontspannende vakantie. Gelukkig kunnen we er vooral heel hard om lachen.
Na het eten hebben we hier en daar nog wat souvenirs gekocht en zijn we nog wat verder door Lucca gewandeld. Op de terugweg naar ons appartement besloten we nog een kleine omweg te maken richting de bergen rondom Lucca. En wat was dat een goed idee. De uitzichten waren werkelijk adembenemend. Even weg van de drukte, gewoon genieten van de bergen, de rust en het landschap rondom ons. We hebben daar ook nog een klein ritueel gedaan. Iets heel persoonlijks dat we liever voor onszelf houden, een soort van afscheid nemen. Sommige momenten hoef je niet uit te leggen of te delen. Sommige dingen zijn gewoon van jezelf.
Daarna reden we terug naar ons appartement. De warme temperaturen begonnen ondertussen toch hun tol te eisen. Voor ons was het soms al lastig, maar voor de kindjes was het nog net iets zwaarder. Met temperaturen die hoog opliepen, veel wandelen en telkens opnieuw nieuwe indrukken is een reis natuurlijk niet alleen maar genieten. Soms is het gewoon even doorbijten en daarna heerlijk neerploffen
Op zoek naar verkoeling
De volgende dag had ik iets opgezocht wat ik tijdens onze reis absoluut eens wilde doen. Ik ben nu eenmaal een echte natuurmens en wilde ook eens weg van de steden en de drukte. Ik wilde de natuur in, en zo kwamen we terecht bij één van de mooiste watervallen van Italië.
Toen we aankwamen, viel de drukte gelukkig nog mee. We trokken onze schoenen uit en gingen met onze voeten het water in. En amai… koud! Het water was echt ijskoud, maar tegelijkertijd deed het zo ontzettend veel deugd aan onze voeten na al die warme dagen. Achteraf had ik toch wel spijt dat ik mijn bikini niet bij had, want anders zat ik er waarschijnlijk gewoon helemaal in.
Heel wat mensen waren volop aan het genieten van het water. Wij besloten om een stevige wandeling door het gebied te maken en gingen letterlijk door het water op ontdekking. Voor de kindjes was het soms best pittig. Bergop, bergaf en temperaturen van boven de 35 graden… dat is natuurlijk niet bepaald een gemakkelijke wandeling. Maar ondanks het zwoegen en puffen hebben we er enorm van genoten. Het was heerlijk om even helemaal tussen de natuur te zijn en verkoeling te zoeken.
Na ons avontuur bij de waterval stapten we opnieuw in de auto en reden verder over de prachtige wegen die Italië te bieden heeft. Alleen al het rijden door Toscane is een belevenis. Achter elke bocht lijkt er wel een nieuw uitzicht te verschijnen. We reden richting Volterra, een prachtig en gezellig dorpje dat me meteen opnieuw wist te betoveren.
De kleine straatjes, oude gebouwen en sfeervolle pleintjes hebben iets bijzonders. Volterra is zo’n plek waar je eigenlijk gewoon rustig wilt rondlopen en alles in je wilt opnemen. Het dorp is bovendien bekend bij fans van Twilight, want Volterra speelt een belangrijke rol in The Twilight Saga: New Moon. Maar eerlijk gezegd heb je helemaal geen Twilight nodig om onder de indruk te zijn van deze plek.
Ook hier waren het opnieuw de kleine dingen die mij het meest konden bekoren. De oude gevels, de smalle straatjes, de deuren en de details die je alleen ziet wanneer je niet gehaast door een stad loopt. Toscane blijft me op die manier verrassen. De ene dag sta je midden in een drukke stad als Firenze, de volgende dag loop je door een klein bergdorpje of sta je met je voeten in ijskoud water.
En misschien is dat wel precies wat ik zo mooi vind aan reizen door Italië. Je weet nooit helemaal wat er achter de volgende bocht op je ligt te wachten.
De laatste dag in Toscane
De dag na ons bezoek aan Volterra was het alweer tijd om stilaan afscheid te nemen van Toscane. Onze vakantie zat er bijna op en die dag zouden we met het vliegtuig terug naar huis vertrekken. Maar voor we richting de luchthaven gingen, wilden we nog één laatste plek bezoeken: Vinci, het geboortedorp van Leonardo da Vinci.
We reden richting het kleine dorpje en maakten daar onze laatste Toscaanse stop. Vinci zelf is niet zo groot, maar het was fijn om hier nog even rond te lopen en de sfeer op te snuiven. Het was die dag alleen opnieuw ontzettend warm. Echt zo’n dag waarop je na een paar minuten wandelen al staat te zweten en te puffen. De Toscaanse zon liet ons nog één keer voelen dat we toch echt in Italië waren.
We wandelden wat rond, genoten van onze laatste indrukken en beseften ondertussen dat het einde van onze reis wel heel dichtbij kwam. Na zoveel dagen onderweg waren we allemaal stilaan moe, maar tegelijkertijd wil je natuurlijk nog helemaal niet naar huis.
En met kinderen weet je natuurlijk dat je niet eindeloos door een dorp kunt blijven slenteren, zeker niet wanneer de temperaturen boven de 35 graden uitkomen. Daarom besloten we om nog een laatste stop te maken bij een speeltuintje. De kindjes konden daar nog even spelen, rennen en hun energie kwijt voordat we richting de luchthaven vertrokken. Maar op speelpleintje was het ook puffen, waar staat het speelpleintje, recht in de zon. Dus van spelen kwam er eigenljk ook niet van, de glijbaan was zo warm dat je er een ei op kunt bakken. Maar toch hebben de kindjes zich nog even kunnen uitleven.
Misschien was dat uiteindelijk wel de perfecte afsluiter van onze reis. Geen grote bezienswaardigheid, geen drukke stad, maar gewoon de kinderen die nog even heerlijk konden spelen terwijl wij genoten van het laatste beetje vakantiegevoel.
Daarna was het echt tijd om richting de luchthaven te vertrekken. Koffers in de auto, kindjes mee en nog één keer achteromkijken naar het Toscaanse landschap.
Onze reis zat erop.
We hadden zoveel gezien en beleefd: Rome, Firenze, Lucca, de bergen, watervallen, Volterra en Vinci. We hebben gewandeld, gezweet, gelachen, lekker gegeten, ons soms afgevraagd hoe we het allemaal gingen volhouden met de kinderen en vooral ontzettend veel mooie herinneringen gemaakt.
Want reizen met kinderen is niet altijd rustig of vanzelfsprekend. Soms zijn ze moe, soms hebben ze honger, soms willen ze absoluut niet meer wandelen en soms vraag je jezelf af waarom je eigenlijk dacht dat dit een ontspannende vakantie zou worden.
Maar uiteindelijk zijn het net die kleine momenten die je later het meest bijblijven.
En zo namen we afscheid van Toscane. Met een hoofd vol herinneringen, een telefoon vol foto’s, een paar souvenirs in de koffers en vooral heel veel verhalen om thuis nog vaak opnieuw te vertellen.
Arrivederci Italia.
Reactie plaatsen
Reacties