De tweede dag begon met een stevig ontbijt in ons hotel, genoeg om ons voor te bereiden op een nieuwe dag vol stappen en ontdekkingen. Daarna namen we opnieuw de bus richting Edinburgh, klaar om verder te duiken in de sfeer van deze betoverende stad.
Onze eerste stop was het charmante Dean Village. Een idyllisch dorpje midden in de stad, waar schilderachtige huisjes langs het kabbelende kanaal staan. Het voelde even alsof we in een ander tijdperk waren beland. De afdaling naar het dorp was flink, maar de klim terug naar boven nog pittiger al maakte het uitzicht alles goed.
Na een korte, gezellige koffiepauze trokken we verder naar het bekende Greyfriars Cemetery, misschien wel het beroemdste kerkhof van Schotland. Daar bezochten we het graf van Greyfriars Bobby, het trouwe hondje dat jarenlang waakte bij het graf van zijn baasje. Een ontroerend verhaal dat perfect past bij de melancholische charme van Edinburgh.
Terwijl we verder door het kerkhof wandelden, ontdekten we dat dit ook de plek is waar J.K. Rowling inspiratie vond voor enkele namen uit Harry Potter. Zo ligt er iemand begraven met de naam Tom Riddle — beter bekend als Lord Voldemort. Plots leek de grens tussen fictie en werkelijkheid wel héél dun.
Na ons bezoek aan Greyfriars besloten we een gezellige pub binnen te stappen voor een lokaal biertje, vergelijkbaar met Guinness maar met een Schotse toets. Daar liep het letterlijk even mis — of net goed — want bij het naar buiten stappen verloor ik mijn evenwicht en viel ik recht in de armen van een vriendelijke Schot. Gelukkig kon ik er vooral hard om lachen!
We wandelden verder naar de oudste herboristenwinkel van Edinburgh, die tot op de dag van vandaag nog actief is. Binnen rook het naar kruiden, bloemen en oude kennis. De winkel werkt samen met een praktijk waar ze mensen nog op traditionele, natuurlijke wijze behandelen — iets wat bij ons in België helaas niet toegelaten is. Het voelde alsof de tijd hier nog even had stilgestaan.
Onze wandeling bracht ons daarna nog door enkele onbekende straatjes, waar we kleine winkeltjes en lokale schatten ontdekten. Natuurlijk konden we de stad niet verlaten zonder een souvenir voor de kinderen: een handpop van een Highland-koe — zacht, grappig en typisch Schots.
Tegen de avond namen we opnieuw de bus terug naar ons hotel over de hobbelige wegen buiten de stad. Daar wachtte een heerlijk warm bad om de vermoeide benen te ontspannen. Later gingen mama en ik nog even naar de bar van het kasteel voor een cocktail — het perfecte einde van alweer een wonderlijke dag vol verhalen, ontmoetingen en ontdekkingen.
Reactie plaatsen
Reacties