Onze eerste dag in Edinburgh begon met een stevige wandeling, bijna 20 kilometer door het hart van de stad. We besloten meteen goed te starten: met een klim naar het imposante kasteel van Edinburgh. Het kasteel ligt centraal in de stad, op een hoogte van zo’n 130 meter, met kliffen tot wel 80 meter diep. De trappen omhoog lieten zich voelen, maar het uitzicht en de sfeer maakten alles goed.
Na het bekijken van het kasteel deden we wat elke reiziger in Edinburgh vroeg of laat doet: toeristische winkeltjes binnenwandelen. Overal zie je kilts, Schotse ruiten en traditionele klederdracht in hun volle glorie, een kleurrijk en levendig gezicht tussen de oude stenen gevels.
We vervolgden onze weg door de kronkelende Victoria Street, misschien wel de meest fotogenieke straat van de stad, en kwamen zo terecht in Cowgate. Deze wijk ontstond rond 1330 en ligt in het oudste deel van Edinburgh. Tegenwoordig is het een bruisende plek vol pubs, muziek en geschiedenis, maar de naam — en de verwijzingen naar koeien die je overal ziet, herinnert nog aan vroegere tijden.
Na zo’n flinke wandeling besloten we even te pauzeren. En zoals we altijd doen wanneer we in het Verenigd Koninkrijk zijn, gingen we langs bij Tesco om onze favoriete Lunchables te kopen. Dat is voor mij pure nostalgie, het doet me telkens denken aan mijn kindertijd. Vroeger kon je ze ook in België vinden, maar tegenwoordig helaas niet meer.
Met onze lunch in de rugzak trokken we naar een rustige plek aan de voet van Arthur’s Seat. Daar, met een prachtig uitzicht over de stad, genoten we van onze eenvoudige maar heerlijke maaltijd. Een klein moment van rust, met de frisse herfstlucht en het zachte Schotse licht om ons heen, een perfect midden moment van onze eerste dag vol indrukken.
Tussen mist en oude stenen,
fluistert tijd in elke straat.
Verhalen van koningen en geesten,
leven voort waar niemand praat.
De regen kust de kasseien zacht,
de wind zingt door het donker grauw.
Een stad van schaduw, ziel en pracht
waar heden buigt voor oud en trouw.
Na de lunch wandelden we verder richting Holyrood Palace, het koninklijk paleis dat nog steeds in gebruik is door de Britse royals wanneer ze in Schotland verblijven. De wandeling daarheen bracht ons door rustiger straten, waar de drukte van het centrum langzaam plaatsmaakte voor koninklijke stilte.
Bij het paleis deden we een prachtige rondleiding. De zalen, gangen en schilderijen ademen eeuwen aan geschiedenis uit. Wat me vooral is bijgebleven, was het verhaal van Mary, Queen of Scots. Ze woonde hier in de 16e eeuw, en een groot deel van haar leven speelde zich binnen deze muren af.
Mary’s leven was even fascinerend als tragisch. Opgegroeid als koningin van Schotland, verzeilde ze in politieke intriges, huwelijken vol machtsspelletjes en religieuze conflicten. Uiteindelijk werd ze gevangengenomen door haar nicht, koningin Elizabeth I, en na bijna twintig jaar gevangenschap geëxecuteerd. Terwijl we door haar kamers liepen, kon ik de sfeer haast voelen — alsof haar verhaal nog steeds door de gangen fluistert.
Holyrood was geen gewoon paleis, maar een plaats waar het verleden tastbaar werd waar ik even naast de schimmen van koningen liep.
Na onze royale bezoeken aan het kasteel en het paleis besloten we onze dag af te sluiten op een plek die voor ons bijna traditie is geworden. Telkens wanneer we in het Verenigd Koninkrijk zijn, bezoeken mijn mama en ik een kerkhof. Er hangt altijd iets rustigs en tegelijk mysterieus over zulke plaatsen.
We wandelden naar een begraafplaats met uitzicht over het prachtige Edinburgh. Terwijl de stad onder ons lag, dwaalden we tussen verweerde grafstenen en eeuwenoude namen. We lazen leeftijden, probeerden verhalen te raden, en vroegen ons af wie deze mensen ooit waren. Het is iets wat we altijd samen doen: het stille ontdekken van vergeten levens, even stilstaan bij de tijd die voorbijgaat.
Na het bezoek aan het kerkhof dwaalden we nog door de oude steegjes van Edinburgh. Overal voel je de geschiedenis in de stenen muren, de smalle straatjes en de verborgen hoekjes. We ontdekten zelfs de oudste kerstwinkel van de stad, vol kleurrijke kerstornamenten en -boomballen een magische plek die je meteen in een feeststemming bracht.
Uitgeput maar voldaan streken we neer in een lokale koffiebar voor een warme kop koffie. Terwijl we onze energie weer oplaadden, keken we uit over de stad en genoten van het zachte Schotse licht dat door de ramen viel.
Aan het einde van de dag namen we de bus terug naar ons hotel, net buiten Edinburgh: Dalmahoy Castle & Country Club. Het hotel zelf is een oud kasteel dat ook een rijke geschiedenis met zich meedraagt. Zelfs Mary, Queen of Scots heeft hier ooit verbleven, wat de plek nog magischer maakte na een dag vol koninklijke en mysterieuze verhalen.
Reactie plaatsen
Reacties